روایت
«پایداری و وقار در تندباد روزگار»
منیژه (ماه دم)، راویِ آن ایستادگیِ آرام و بی‌صدایی است که از عشق و اصالت سرچشمه می‌گیرد. این دمنوش برای زمانه‌ای است که آشوبِ دهر و غوغای روزمرگی، آرامشِ ذهن را تاریک کرده است.
«ماه دم» با طعمِ متین و استوارِ خود، همچون نوری سیمین، طوفانِ افکار را فرو می‌نشاند و تعادل را به تن و روان بازمی‌گرداند؛ آرامشی که سنگین نیست و ذهنت را بیدار نگه می‌دارد.
از شاهنامه
منیژه، دخترِ افراسیاب، دل به بیژن بست. وقتی بیژن در چاه به بند افتاد، منیژه از کاخ رانده شد؛ اما کنارِ همان چاه ماند، روزها برایش نان برد و شبی آتشی افروخت تا رستم راه را پیدا کند. آرام ماند، بی‌آنکه از پا بیفتد. «ماه دم» همین آرامشِ بیدار است.
